تسکین
♟تسکین
جمعه ۱۰ مرداد ۱۴۰۴
غلامرضا طالبی
طرح های مختلفی با صرف هزینه هایی در ایران و جهان معطوف به این است که از حیات یک گونه ی در خطر انقراض،محافظت شود.
این خوب است یا بد؟
البته حتما اغلب پاسخ خواهند داد که خوب است. اما اگر به رفتار انسانها و دولت ها ،دقیق تر توجه کنیم،شاهد خواهیم بود که در حالی که آنها پولهایی برای حفظ یک گونه در خطر صرف می کنند، همزمان و با سرعت در حال به نابودی کشاندن سایر گونه ها و بردن شان به لبه ی مرز خطر هستند.
چرا آن و چرا این؟
شاید انسانها از نمادها خوششان می آید. وقتی یک گیاه یا جانور در لبه ی مرز نابودی قرار می گیرد،بدون اینکه از خود بپرسیم مگر بخاطر رفتار خود ما نبوده که چنین به روزگارش آمده است، به نوعی فرافکنی متوسل می شویم. با ایجاد منطقه ی حفاظت شده و تخصیص بودجه هایی به آن،خودمان را تسلی خاطر می دهیم.این خودفریبی و دیگرفرببی ،برای این است که خوی بدخواه ،و متجاوز خود را به حریم زندگی آن گیاه و جانور از خود و دیگران پنهان بداریم و نمایش فریبکارانه ای بوجود آوریم که بله ما انسانهای مهربان و دوستدار محیط زیست هستیم.
آیا روزی خواهد رسید که بشر یک آتش بس برقرار کند و با خوی تجاوزکار و مخرب اش،زیستگاه های طبیعی گیاهان و جانوران را به خطر نبندازد؟
