♟با خیام
📕📕📕
در فصل بهار اگر بُتی حور سرشت
یک ساغر مِی دهد مرا بر لب کِشت

هر چند به نزد عامه این باشد زشت
سگ به ز مَن است اگر بَرم نام بهشت

من مفهوم این رباعی خیام را بحث فلسفی او با کسانی می دانم که بر این باور بوده اند که راه رفتن به بهشت، ریاضت کشی و تنبیه خود از نعمات این دنیاست. خیام باور دارد که بین استفاده از تنعمات و بخصوص شاد زیستن در این دنیا و بهشت آن دنیا، منافاتی وجود ندارد.