نوشته ها

♟با خیام
🌈🌈🌈
عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست
مِحنت همه افزوده و راحت کم و کاست

شکر ایزد را که آنچه اسباب بلاست
ما را ز کس دگر نمی‌باید خواست

خیام محنت های روزگار را بسیار و خوشی‌ها و راحتی هایش را کم و رو به کاستی می بیند و به طعنه شکرگزار خداوند است که خدا هر آنچه اسباب ناراحتی است را مرتب فراهم می آورد و نیاز به زحمت دیگران نیست.
یک وجه این بیان، انتقادی می تواند باشد بر تحلیل فلاسفه ای که محنت ها را هدیه خداوند می دانسته اند و خیام ، آن وجه نگاه را نقد می کند.