نوشته ها

♟با خیام
🌈🌈🌈


از تن چو برفت جان پاک من و تو
خشتی دو نهند بر مغاک من و تو

و آنگاه برای خشت گور دگران
در کالبدی کشند خاک من و تو

به رباعی ۱۵۱ خیام رسیده ام و اگر چه ایام نوروز است، بحث از قبر و مرگ و خشت قبر، شاید خوشایند نباشد.
خیام این آگاهی را به دیگران می دهد که چو بمیریم، در گوری ،تن مان را و دو خشت گلی را هم به زیر سرمان خواهند نهاد.
و برای خشت زیر سر دیگرانی که پس از ما خواهند مرد، خاک ما را خشت خواهند کرد.
تسلسلی را که بدین‌گونه خیام برای مردم تشریح می کند، تاکیدی بر ناپایداری دنیاست. و ذهن آنان را آماده ی این نکته می کند که تا خشت ،زیر سرمان نگذاشته اند، دنیا را چگونه باید گذراند؟
راستی دنیا را چگونه باید گذراند؟