♟با خیام
☀️☀️☀️


ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی
وز هفت و چهار دایم اندر تفَتی

می خور که هزار بار بیشت گفتم
باز آمدنت نیست چو رفتی رفتی

این باور که انسان نتیجه تاثیر افلاک و اصطلاحا هفت آسمان بر عناصر چهار گانه زمین ( خاک،آب،آتش و باد) است و بیشتر یک نگاه مادی گرایانه است.
از طرفی بعضی را باور بر این بوده که سرنوشت انسان و عاقبت او،تحت تاثیر افلاک(هفت آسمان) بر عناصر چهارگانه ی زمین است و فعالیت هایی مثل طالع بینی و ستاره شناسی از این باور،سرچشمه می گرفته است. این یک نگاه بیشتر ماورالطبیعه گرایانه است.
همچنین باوری وجود داشته که چهار عنصر (آب، باد، خاک و آتش) را عناصر مادری و هفت سیاره (خورشید،ماه ،تیر ،ناهید ،بهرام ، کیوان ،مشتری) را پدران هفت گانه می نامیده اند.و انسان را نتیجه ی تاثیر این عناصر مادرانه و پدرانه بر هم می دانسته اند.
با این نگاه،خیام به انسان مشخص می گوید ای انسانی که دلیل بودنت تاثیر عناصر هفت گانه ی فلکی بر عناصر چهار گانه ی زمینی بوده است و ای انسانی که زندگی روزمره تو مرتب تحت تاثیر چالش های تاثیر آن عناصر فلکی و زمینی بر هم است ، و زندگی تو، مرتب، از تاثیر انها بر هم ،دچار چالش است بارها به تو گفته ام و باز به تو می گویم که تو را باز آمدنی به این دنیا نیست و این هم یک نگاه توامان مادی گرایانه و ماورالطبیعه گرایانه است. زیرا در هر دو نگاه ،این نکته مشترک است که بازآمدنی به این دنیا وجود ندارد.در نگاه مادی گرایانه اصلا بازآمدنی متصور نیست و در نگاه ماورالطبیعه گرایانه،به این دنیا باز نخواهند گشت،بهشت یا جهنم در انتطار افراد است.
پس خیام که می گوید بازآمدنت نیست،چو رفتی رفتی ،یک توصیه مهم و همیشگی به انسانها در این دنیا دارد و آن سفارش به می و شادی است.