نوشته ها

♟️یک رسم
🗒️🗒️🗒️
پیترو دلاواله در سفرنامه ی خود ،وقتی می خواسته از بغداد وارد ایران شود و در آن موقع ،بین عثمانی و شاه عباس در همان منطقه جنگ هم بوده ،و باز اضافه کنم که او در بغداد با یک دختر خانم آسوری ازدواج کرده و با او قصد سفر داشته است. می نویسد:
" تاریخ حرکت ما، چهار ژانویه تعیین شد.روز قبل یعنی روز،سوم ژانویه که در نظر مسیحیان آن ناحیه ،که هنوز تقویم قدیمی را بدون توجه به تغییراتی که از طرف پاپ گرگور سیزدهم در آن داده شده بود،ملاک عمل قرار می دادند ،تمام اعیاد را ده روز بعد از ما جشن می گیرند ،لذا آن‌ روز ،برای آنها ۲۴ دسامبر و شب نوئل بود.
به مناسبت این عید و مسافرت قریب الوقوع ما،جمعی از اقوام و دوستان همسر من،شب به خانه ما آمدند و تا دیروقت در آنجا ماندند . این اشخاص طبق رسوم جاری خود،در صحن خانه ،آتشی افروختند و دختران همان گونه که در رم نیز برای جشن "سن پیر" و "سن پل" مرسوم است،از روی آن پریدند. و شمع هایی را که در دست داشتند با آن آتش روشن کردند."
در مورد رسم پریدن از روی آتش،پورداوود نوشته است که با توجه به احترامی که ایرانیان قدیم به آتش داشته اند،رسم پریدن از روی آتش در چهارشنبه سوری ها،با توجه به جمله ی توهین آمیزی(سرخی تو از من،زردی من از تو) که می گویند،باید از روزگارانی شروع شده باشد که دیگر ایرانیان،مثل نیاکان خود،آتش را نماینده فروغ ایزدی نمی دانسته اند و اضافه می کند که این رسم را ممکن است از مراسم جشن مسیحیان گرفته باشند.