نوشته ها

♟️در پی آرزوی بوتیلینوس
📘📘📘
و از پی بوتیلینوس و آرزوهای او رفتند،
آه ای رود شادان،
ای قتل عام عزیزتر از پیروزی ها
آب تا دوردستها ها از خون آنان،
سرخ رنگ است.
(شاعری ناشناس و رومی)

در جنگ بین فرانک ها و رومیان که به جنگ‌:گوتیک مشهور است و گوت ها،ژرمن ها و چند قوم دیگر هم درگیر این جنگ شدند و فرانک ها،بخش هایی از ایتالیا را اشغال و نهایتا با رهبری نرسس، رومیان پیروز شدند. البته مثل همه ی جنگ ها،هر کدام از دو طرف جنگ،خود را محق و دیگری را مقصر دانسته اند.
قرائتی را که می خواهم بیان کنم، از طرف رومیان است.
در پایان جنگ که به شکست فرانک ها و الحاق مجدد شهرهای ایتالیا به امپراتوری روم منجر می شود، رومیان،کشتگان خود را مطابق با آیین های مختلف اقوام شرکت کننده در جنگ،به خاک می،سپرند و با غنائم بیشماری که از جنگ ابزارهای فرانک ها، گیرشان آمده و اموالی که فرانک ها از ایتالیایی ها به یغما گرفته بودند را تصاحب می کنند و نرسس را با شکوه تمام به روم باز می آورند.
زمین اطراف کاپوا و نواحی مجاور آن، سرتاسر غرق خون بوده و آب رود هم، هر گاه که موج می زده،جنازه هایی را به کناره می آورده است
گفته شده که بر سنگی در نزدیک ساحل رودخانه، شاعری ناشناس،شعری حک کرده که ترجمان بیهودگی جنگ است.
"
کاسولینوس جنازه های سربازانش را بدین جا سپرد،
بدین جا که آب رود به دریای تیرنه می ریزد،
در این جا،
دسته های وحشی فرانک ها،
طعمه ی نیزه های آسونی ها(*) شدند.
و از پی بوتیلینوس و آرزوهای او رفتند.
آه ای رود شادان،
ای قتل عام عزیزتر از پیروزی ها،
آب تا دوردستها،
از خون آنان سرخ رنگ است."
پی نوشت:
(آسونی ها نامی یونانی است و این نام را یونانیان به قبایلی چند از ایتالیایی ها داده بوده اند و در گذر روزگار،به همه ی قبایل ایتالیایی،آسونی گفته می شد)