نوشته ها

♟️یک خاطره و سخنی
🌾🌾🌾

به یاد دارم که روزی بر روی پایه های پارکینگ خانه های سازمانی مرکز رشت، یک پیام تربیتی را الصاق کرده بودند و احتمالا در دوره ای بود که جناب نستوه، مسئولیت امور پرورشی مرکز را بر عهده داشتند. پیام این بود:
" تربیت، تنبیه نیست." یا چیزی با همین مضمون. آنچه در ذهن من از آن پیام نشسته، همین مطلب است. آقای نستوه، اگر بخاطر دارند، اصلاح کنند. من با خواندن آن جمله ، شاد شدم. معمولا وقتی انسان یک پیام خوب، یا یک راهنمایی درست را می بیند، یک لذت درونی را احساس می کند. احساس کردم با آن پیام همنوا هستم.
متاسفانه در تربیت، چه در خانواده و چه در مدارس و در اجتماع بزرگتر، تربیت، عمدتا، تنبیه گرایانه است و معمولا به ضد خود تبدیل می شود.
یک جملاتی در تذکره الاولیای عطار در باب ذکر فضیل عیاض هست که اگر چه مطلبش مربوط به قرن دوازده و سیزده میلادی(ششم هجری) است و در آن زمان، دوران قرون وسطی می باشد، اما خیلی مطلب قابل استفاده ای هست. بخوانیم:
نقل است که وقتی فرزند خود را در کنار گرفت و می نواخت(تنبیه می کرد)چنان که عادت پدران باشد، کودک گفت: ای پدر مرا دوست داری؟
گفت: دارم.
گفت:چند دل داری؟
گفت: یک دل.
گفت:به یک دل، دو دست توانی داشت!؟
فضیل دانست که این سخن از کجاست و از غیرت حق تعالی تعریفی است به حقیقت.
دست بر سر خود می زد و کودک را بینداخت(رها کرد).و می گفت:نیکو واعظی هستی تو ای پسر!