نوشته ها

♟با خیام
🌈🌈🌈


قانع به یک استخوان چو کرکس بودن
به ز آن که طفیل خوان ناکس بودن

با نان جوین خویش حقا که به است
کالوده به پالوده هر خس بودن

خیام در این رباعی؛ اگر واقعا رباعی از او باشد، چون من اندکی شک دارم که انتساب این رباعی به خیام درست است یاخیر‌؛ شیوه ی زندگی یک آدم آزاده را اینطور تعریف می کند که خوب است چون کرکس، به استخوان دستاورد خودمان بسنده کنیم و آلوده به پالوده(فالوده) آدمیان ناکس و دون نباشیم.
نوعی زهد بر مبنای شیوه زیست و گذران زندگی، در این رباعی هست که گمان می کنم نباید از سروده های خیام باشد.