سوگند
♟️ سوگند
🗒️🗒️🗒️
سوغه(saoya) در زبان اوستایی ,و سوگند (sogand) در زبان پهلوی را زبان شناسان ار ریشه sau به معنای سوختن می دانند که احتمالا ارتباط به سوگند با آتش در آیین های باستانی دارد.
با این ریشه یابی زبانی از کلمه سوگند،نگاهی به احکام قضایی در دوره ی ساسانیان بیندازیم.
اگر نسبت به تقصیر یا بی تقصیری،متهم شک بوجود می آمد،کار را به امتحان( ور) محول می کردند و این رسم بسیار با اهمیتی بوده است.این امتحان از حیث شدت،دارای درجات بوده و آن را عادتا بر دو نوع می دانستند. امتحان گرم و امتحان سرد.
امتحان سرد(ورسرد) توسط،شاخه چوب مقدس انجام می شده و به آن برسموگ وریه Baresmogvarih می گفته اند.
اما امتحان گرم ( ور گرم یا گرموگ وریه) عبارت بوده از عبور از آتش که در داستان سیاوش پسر کیکاووس و داستان ویس و رامین ذکر شده است.نوع هیزمی که در این امتحان ها بکار می رفته،دارای قواعد خاصی بوده است.یک نوع دیگر ورگرم در زمان شاهپور دوم گزارش شده که آذربد پسر مهرسپند ،بر سینه خود فلز گداخته ریخت.
و یک نوع امتحان دیگر هم که قدیمی تر است وجود داشته که کلمه ی سوگند از این امتحان می آید. در کتاب وندیداد ذکر شده که وقتی فرد متهم قسم یاد می کرده، باید همراه با نوشیدن آب گوگرد آلود باشد،تا دهانش بسوزد.در واقع، سوگند دارای معنای تحت الفظی آشامیدن آب گوگرد آلود داشته است.
