♟️روزنبشت
اول مهرر۱۴۰۵

✒️غلامرضا طالبی

🌱🌱🌱
در روز اول مهر انتظار این است که از روز شروع کار آموزش؛ مدرسه و دانشگاه؛ نوشته شود. سعی می کنم همین باشد، اما از منظری دیگر.
اول مهر، ۲۳ سپتامبر هم هست و در ۲۳ سپتامبر ۱۸۴۸ جان کرتیس امریکایی،اختراع آدامس‌ را ثبت کرد.
لذت جویدن به پیشینیان ما برمی گردد. انسانهای شکارچی_ جستجوگر غذا، به احتمال باید صمغ درختان را غذایی مقوی و دوست داشتنی یافته باشند و چون صمغ بر تنه و شاخه ی درختان قرار داشته، نوعی غذای همیشه در دسترس هم بوده است. و برای اینکه این حرفها فقط حدس و گمان تلقی نشود، اضافه می کنم که در فنلاند صمغ درخت توس را که مربوط به ۶۰۰۰ سال قبل است، یافته اند که اثر دندان انسان بر روی آن بوده است.
جویدن صمغ درختان در تمام جهان وجود داشته است. در ایران صمغ انواع درختان جویده می شده و من خود، از کودکی به یاد دارم که صمغ خیلی از درختان را کنده و جویده ام و مثلا صمغ زردآلو خیلی سفت است و شیره ی توت اصلا بصورت صمغ در نمی آید و من شیره ی توت را که بر تنه ی ان جاری می شد، مزه کرده ام. ابوعلی سینا در مورد صمغ بنه و خواص آن، مطالبی نوشته است.
در آمریکا بیشتر، صمغ صنوبر را می جوند .
در سال ۱۸۴۸ که برادران کرتیس اختراع آدامس‌ را ثبت کردند،اینطور شد که به صمغ درخت صنوبر یکسری افزودنی افزودند و آن را خوشمزه و الاستیک تر کردند و آن را بسته بندی کردند.
بعدا یک آمریکایی دیگر به نام توماس آدامز که منشی رهبر مکزیک به نام آنتونیو دسانتا بود و این آقا علاقمند به جویدن صمغ درخت چیکل chicle بوده که از درختان بومی مکزیک است، آدامز که منشی او بوده به فکر این می افتد که خدمتی به او بکند و صمغ درخت چیکل را مزه دار می کند و بعدا نام آن را سقز جویدنی خالص آدامز Adams pure chewing Gum ، می گذارد و این "آدامز" در بیان معمول ما ایرانی ها ، آدامس‌ می شود.
حال اجازه دهید این اختراع ساده و البته پرمنفعت اقتصادی را به اول ماه مهر خودمان ربط بدهیم.
اختراع آدامس در سال ۱۸۴۸میلادی یعنی سال ۱۲۳۰ شمسی ما انجام شده است.
ما تقریبا ۸۰ سال بعد یعنی سال تحصیلی ۱۳۰۷_۱۳۰۸ ، اولین سال تحصیلی را در کشورمان داشته ایم. یعنی آموزش مدرن در ایران در قالب یک سیستم ، از این سال، دارای تقویم دقیق اداری می شود. البته از دوره ی ناصرالدین شاه ما آموزش های پراکنده کمی داشته ایم.
در سال تحصیلی ۱۳۰۷_۱۳۰۸ هم در کشور ۳۰ دبستان و ۸ دبیرستان بوده است.
یکی از فرق های بزرگ ما با جهان پیشرفته، همین فاصله زمانی آموزش رسمی است.
آن صمغ جویدنی را بسیار زودتر از آمریکایی ها، ابوعلی سینا در ایران در موردش مطلب نوشت. اما این آموزش های جدید است که به افراد این ایده را می دهد که با نوآوری و ایجاد تغییرات کوچک، محصولاتی بسازند که مطبوع طبع افراد باشد. و هر کدام از این ابداعات، خود سنگ بنایی برای دهها ابداع جدید می شوند.
امیدوارم توانسته باشم بیان کنم که اهمیت آموزش چقدر زیاد است.