نوشته ها

جزیره فالکلند و پنگوئن های آن

داستان پنگوئن های جزیره فالکلند هم داستان غریبی است.

تا 300 سال قبل بیش از 10 میلیون پنگوئن در این جزایر زندگی می کردند. اما دست تقدیر اتفاقات بدی را برای آن ها رقم زد. ماجرا به قرن ۱۸ برمی گردد، در آن زمان صنعت جدیدی به اسم روغن نهنگ رواج زیادی پیدا کرده بود و افراد زیادی به صید نهنگ مشغول شده بودند. از طرفی موقعیت جغرافیایی شبه جزیره فالکند جایی ایده آل را برای  صید نهنگ و گرفتن روغن نهنگ ایجاد کرده بود. برای تهیه ی روغن نهنگ باید چربی این جانور در ظرف های بزرگ و پر از آب بر روی آتش قرار می گرفت اما جزایر فالکلند یک بدی بزرگ دارند: کاملا خالی از درخت اند و تنها پوشش گیاهی این جزیره بوته های کوتاهی هستند که در برابر وزش باد مقاومند و البته اصلا به درد سوخت نمی خورند!

بدون چوب صیادان نهنگ چطور می توانستند آتش روشن کنند؟ آن ها به سراغ پنگوئن ها رفتند چون این جزیره پر از پنگوئن است و از طرفی در زیر پوست پنگوئن ها مقدار زیادی چربی هست. صیادان نهنگ این واقعیت را می دانستند که این چربی کاملا قابل اشتعال است و می تواند جانشین مناسبی برای سوخت باشد! این که پنگوئن ها رام هستند و نمی توانند پرواز کنند هم باعث می شد تا به راحتی شکار شوند. برای همین هر وقت که سوخت کافی برای روشن ماندن آتش نبود صیادان نهنگ چند تا پنگوئن را به جای سوخت در آتش می انداختند! تا زمانی که تجارت روغن نهنگ از رونق بیفتند میلیون ها پنگوئن در این جزیره شکار شدند.

جنگ جزایر فالکلند بین انگلستان و آرژانتین سبب شد که آرژانتینی ها حدود ۲۰ هزار مین را در امتداد ساحل و چراگاه های نزدیک پایتخت کار بگذارند.

پس از پایان جنگ چون جمع آوری مین ها کار پر زحمت و خطرناکی بود ؛ بریتانیا تصمیم گرفت تا این مناطق را فنس کشی کند و با قرار دادن تابلوهای هشدار مردم را از این مناطق دور نگه دارد.

از آن جایی که آدم ها از ترس، به این مناطق نزدیک نمی شدند اینجا کم کم به منطقه ای امن برای زندگی پنگوئن ها تبدیل شد. این پرنده ها آنقدر سبک اند که راه رفتن آن ها در این مناطق اصلا باعث عمل کردن بمب ها نمی شود برای همین پنگوئن ها به راحتی در منطقه ای امن و امان در پشت فنس ها زندگی می کنند پس تعجبی ندارد که در طول ۳۰ سال گذشته جمعیت آن ها روز به رو بیشتر شده به طوری که امروز یک میلیون پنگوئن در این شبه جزیره زندگی می کنند.