امروز برای کاری به بیمارستان امام حسین(ع) رفته بودم. در راهرو منتظر کسی بودم که گفتگوی دو سه نفر را که در نزدیکی من قرار داشتند شنیدم. حرفش در نظر من، سخن بجایی آمد.

می گفت چند روز پیش برای کار ساخت و ساز به شهرداری رفته بودم. همزمان با من یک خانمی که مسن بود و قادر به راه رفتن هم نبود ، از پله ها ، چهار دست و پا بالا می آمد. می گفت وقتی در مورد جریمه آسانسور ساختمانی که در دست ساخت داشتم با مسئول مربوطه چانه می زدم، به او گفتم چطور است ساخت خانه مسکونی سه طبقه را بی آسانسور تایید نمی کنید ، اما در ساختمان خود شما با این همه مراجعین که بعضی قادر به حرکت هم نیستند و امروز من شاهد یکی از آنها بودم، آسانسور نیست؟ او اضافه کرد در همین بیمارستان ما هم برای مراجعین، ،بیمارستان، آسانسور ندارد و فقط برای بیماران روی برانکارد ، آسانسور هست. و اضافه کرد من هم در شهرداری و هم در اینجا، شاهد فحش دادن و یا نفرین کردن بواسطه نبود آسانسور بوده ام.

و اضافه کنم که در بسیاری از کشورها وقتی شما مجوز یک دکه کنار خیابان را درخواست می کنید باید در طرح کسب و کارتان، برنامه دراز مدتی را ارائه کنید که آن دکه در سال‌های آتی و با توجه به محیط متحول، چه دورنمایی برای خود دارد. اما ما در ساختمان اداری که در همین ایام اخیر به بهره برداری رسیده است، پیش بینی نیازهای امروز را نکرده ایم، طرح درازمدت پیش کش .